Geen hobbels voor bouwen in dijk

En in de grond mag niet gegraven worden, want het dorp ligt op de primaire waterkering. De kustversterking is nodig omdat er nu een veiligheidsprobleem is, betoogt Jaap Koopman.

Om dit veiligheidsprobleem op te lossen werken vier partijen samen (Katwijk, Provincie, Rijkswaterstaat en Hoogheemraadschap van Rijnland). De kustversterking biedt mogelijkheden om functies te combineren. Een onderzoek hiernaar is gaande.

De Noordzeekust is op een aantal plaatsen onvoldoende sterk. In 2015 moeten die plaatsen zijn versterkt.

De boulevard van Katwijk ligt over een lengte van circa 500 meter op 6 meter boven NAP. Hij moet minstens op 7,5 meter boven NAP liggen. Dat was al bekend in de jaren zestig. Echter, de nieuwe boulevard was toen net weer opgebouwd, dus was het verhogen van de boulevard voor de gemeente Katwijk onaanvaardbaar. Door sloop van oude gebouwen verder landinwaarts ontstond de gelegenheid om daar de nieuwbouw op een hoger peil te bouwen.

Het strand heeft een unieke directe relatie met het centrum. Dit vormt een van de aantrekkelijkste elementen van Katwijk. Zo bieden delen van de boulevard vrij uitzicht op de zee. En de Voorstraat mondt als het ware direct uit op het strand. De primaire waterkering is streng beschermd. Dat is logisch want het gaat om de veiligheid van grote delen van West-Nederland.

Ondergronds bouwen is uitgesloten en holle ruimten zoals kelders of kruipruimten mogen een bepaalde, kleine, inhoud niet overschrijden.

Katwijk heeft vervolgens beperkingen aan de noord- en zuidzijde. Daar liggen 'Natura 2000'-gebieden.

Katwijk kan dus niet westwaarts (zeewering en Noordzee), niet naar het noorden of het zuiden (natuurgebieden) en niet naar beneden (primaire waterkering) uitbouwen.

De gemeente streeft naar een oplossing waarbij aan de westzijde van de boulevard de primaire waterkering komt die zodanig sterk is dat het 'buitendijkse' gebied 'binnendijks' komt te liggen. De drieduizend inwoners van dat gebied hebben dan dezelfde bescherming als alle andere inwoners van West-Nederland.

Kustversterkingen moeten uitgevoerd worden als (zachte) zandige oplossingen. Alleen daar waar het absoluut niet anders kan staat het Rijk harde dijken of andere constructies toe. In de buurbadplaats Noordwijk is een versterkingsconstructie bedacht die twee versterkingsvarianten combineert tot één, namelijk een dijk (hard) in duin(zacht). Met deze oplossing ontstaat een kering die minder hoog en minder breed hoeft te zijn. Zo blijft uitzicht op zee en de afstand tot het strand zoveel mogelijk behouden. Beide voordelen spreken de gemeente aan.

Katwijk heeft bedacht de harde constructie (dijk) te benutten en als een parkeergarage uit te voeren.

Dit idee liet Katwijk onderzoeken door TNO té Delft. Het rapport dat TNO hierover uitbracht geeft aan dat zo'n oplossing goed mogelijk is.

Een enkellaags parkeergarage voor circa 500 parkeerplaatsen is goed uitvoerbaar. Het vereist nog wel wat nader onderzoek op een aantal aspecten. Dit onderzoek voert momenteel het adviesbureau Royal Haskoning uit en is in juni 2010 gereed.

Het platform Klimaatdijk, een initiatief van het Waterinnovatieprogramma van Rijkswaterstaat (WINN), verkent de mogelijkheden om veiligheid te combineren met ruimtelijke kwaliteit. De combinatie van parkeergarage en kustversterking in Katwijk lijkt voor het platform ook een reële kans om veiligheid met ruimtelijke kwaliteit voor de Noordzeelocatie te realiseren (www. Klimaatdijk.nl). Betrokken partijen die tezamen de projectgroep Kustversterking vormen volgen de studies op de voet. Voor alle partijen staat de veiligheid van de kustversterking buiten de discussie. Op basis van het nadere onderzoek en het voorliggende rapport zal de stuurgroep besluiten of het idee in de kustversterking al dan niet wordt uitgewerkt. Momenteel staat de kustbeheerder geen bebouwing in de primaire kering toe. Als de constructie aantoonbaar niet nadelig is voor de primaire functie, namelijk water keren, kan de oplossing een pilot zijn voor vergelijkbare kustprojecten.

Draagvlak voor impuls in het Grevelingenmeer

De vertegenwoordigers van drie belangen in en aan de Grevelingen vonden elkaar een jaar of vijf geleden in de constatering dat het niet goed ging met hun meer.

Zoeter, meer stroming, maar vooral veilig

Zoeter, meer stroming, maar vooral veilig. Nederland krijgt een nieuwe versie van de Deltawerken. Er komt meer tij. Meer overgangen van zout naar zoet water. Maar is het haalbaar? Het begint op een verbeterde versie van de Deltawerken te lijken. Rijk, provincies, waterschappen en gemeenten in de Zuidwestelijke Delta zijn het in grote lijnen eens over een groot aantal maatregelen om de ongewenste neveneffecten van het afsluiten van de zeearmen tegen te gaan.

Na de Watersnoodramp in 1953 stond veiligheid voorop. „Maar de dominantie van het begrip veiligheid maakte dat andere onderwerpen niet ter sprake zijn gekomen", zegt Joost Schrijnen. Hij is directeur in dienst van de Stuurgroep Zuidwestelijke Delta die deze maand een programma heeft gepresenteerd. De plannen moeten leiden tot een schoner, aantrekkelijker en natuurlijker delta. „Zonder dat die ten koste gaat van de veiligheid." Er moet van alles gebeuren. De sluizen van het Haringvliet worden op een kier gezet. Zodat er weer meer tij komt en meer zeldzame natuur op droogvallende platen, herstel van visstand in de rivieren en meer recreatie. Een gat in de Brouwersdam moet ertoe leiden dat in het huidige zoute, maar grotendeels afgesloten Grevelingenmeer een getij de verschil van vijftig centimeter ontstaat. Dit zal de doorstroming verbeteren in de voormalige zeearm, die nu op veel plaatsen zuurstofloos is, en minder mooi voor duikers. Bovendien wordt overwogen in het gat een getijdecentrale aan te leggen. Het Volkerak is door alle afsluitingen een badkuip met zoet water met vooral in de zomer veel stinkende algen geworden. Daaronder lijden omwonenden en recreanten. Dat kan opgelost door water vanuit de zoute Oosterschelde weer toe te laten, en ook zou meer rivierwater vanuit het Hollands Diep binnen kunnen stromen. Je zou zelfs, oppert Joost Schrijnen, het Volkerak en het Grevelingenmeer weer kunnen verbinden door de Grevelingendam deels open te breken.

„Dan krijg je een twee keer zo groot recreatiewateren meer getijde-energie. Prachtig natuurlijk." Ook komt Bergen op Zoom dan weer aan zee liggen, in plaats van aan een potdicht afgesloten Zoommeer dat in de zomer erg vies is.

Ten slotte moet er iets met de Oosterschelde gebeuren. Na jaren discussie werd in de jaren zeventig de beroemde, halfopen kering gebouwd die voor het eerst ook rekening hield met de natuur. Inmiddels blijkt de getijdewerking toch te klein; zandplaten verdwijnen onder water, een fenomeen dat zandhonger wordt genoemd, ten koste van natuur en recreatie.

Vandaag en morgen is Deltacommissaris Wim Kuijken te gast in het zuidwesten. Hij doet jaarlijks aan het kabinet voorstellen om Nederland de komende honderd jaar te beveiligen tegen overstromingen én voldoende zoet water te garanderen. Kuijken: „Het is een interessant gebied. Ik begrijp goed dat de nadruk na de vreselijke ramp destijds is gelegd op de veiligheid. Ik begrijp ook dat er iets moet worden gedaan aan de ecologische gevolgen. Het water in het Volkerak is bijvoorbeeld zo slecht dat je er niets meer mee kunt doen. De aanpak in de zuidwestelijke delta dient als model voor andere projecten." Ook om een andere reden is de zuidwestelijke delta een voorbeeld voor de rest van Nederland. Hoe houd je een estuarium met kenmerkende overgangen van zout en zoet water in stand, zonder verlies aan zoet water? Kuijken: „De maatregelen kunnen alleen worden genomen onder voorwaarde dat de zoetwatervoorziening is geregeld." Een lastige kwestie.

„Eerst het zoet, dan het zout", zegt ook de Zuid-Hollandse gedeputeerde Lenie Dwarshuis (WD). Zij moest pogingen om de Haringvlietsluizen op een kier te zetten, onlangs uitstellen. Want door dat besluit zal zeewater dieper het Haringvliet binnendringen, tot aan Middelharnis, en moeten de innamepunten van zoet water voor industrie, landbouw en drinkwater oostwaarts worden verlegd. Er moeten sloten worden aangelegd.

Dat kost rijd en geld. „We gaan nu proberen om de sloten smaller te maken en de routes korter", zegt gedeputeerde Dwarshuis. „Dan slaan we twee vliegen in één klap: het kost minder en de boeren en gemeenten hebben meer begrip." De problemen met het op een kier zetten van de Haringvlietsluizen zijn een voorbode van wat Nederland nog te wachten staat. Het zoute zeewater is de afgelopen eeuw al flink opgerukt, vooral door het aanhoudend uitbaggeren van de Rotterdamse haven. Het inlaten van zout water is in de Zuidwestelijke Delta noodzakelijk om de natuur te redden. Maar ook door klimaatverandering zullen er vaker momenten ontstaan van gebrek aan zoet water. De grote rivieren zullen naar verwachting soms te veel en soms te weinig water aanvoeren. Kuijken: „We hebben wel voldoende zoet water, maar we moeten het ergens opslaan. Dat kan door het waterpeil in het IJsselmeer en ook de dijken eromheen te verhogen. Maar als daarvoor alternatieven zijn, dan wil ik die graag bestuderen." Je zou minder zoet water kunnen gaan gebruiken om het zoute water in Rijnmond tegen te houden. Gedeputeerde Dwarshuis: „We hebben in Nederland veertig liter water nodig om één liter zout water buiten de deur te houden." Dat zou anders kunnen door bijvoorbeeld „bellenschermen" in sluizen en in de Nieuwe Waterweg aan te leggen. Joost Schrijnen: „Daar worden nu proeven mee gedaan bij de Afsluitdijk." De bellen houden het zoute water tegen. En minder zoet water gebruiken in de landbouw? Boeren stimuleren om zoutminnende planten te verbouwen? Joost Schrijnen kijkt daar niet vrolijk bij. „We hebben in Nederland zo veel opgehangen aan de beschikbaarheid van zoet water, dat het zelfmpord zou zijn om die te vermindereji. Zoet water-is de brandstof van onze economie." En is er genoeg geld om alle maatregelen te betalen? Het kabinet besloot eerder dat vanaf 2020 jaarlijks l mUjard euro wordt besteed Om Nederland veilig en aantrekkelijk te houden in tijden van klimaatverandering. Kuijken: „Dat bedrag staat nog steeds."

Dijkversterking Waddenzeedijk Texel moet worden herzien

Het huidige dijkversterkingsproject is opgesteld naar aanleiding van een toetsing van de Texelse Waddenzeedijk in 2006 op basis van de wettelijk gestelde veiligheidsnorm van 1:4000 waaraan de dijk moet voldoen. Toen bleek dat op een aantal plaatsen de bekleding van de dijk onvoldoende is, de stabiliteit niet overal even goed is en op enkele locaties de dijk niet hoog genoeg is.

Inmiddels is de situatie veranderd. Onderzoek (een meetprogramma van Rijkswaterstaat) naar de golfslag op de Waddenzee, waarvan de resultaten vorige maand bekend zijn geworden, laat zien dat de golven hoger zijn dan tot nu toe werd aangenomen. Als de dijk na 2011 opnieuw wordt getoetst aan de veiligheidseisen en daarbij rekening wordt houden met die recente onderzoeksgegevens, dan wordt vrijwel de gehele dijk qua hoogte afgekeurd.

Daarom overweegt het hoogheemraadschap het huidige dijkversterkingsplan bij te stellen op basis van de nieuwe kennis over de golven van de Waddenzee. Hollands Noorderkwartier treedt daartoe in overleg met onafhankelijke Nederlandse dijkexperts. Daarbij wordt niet alleen gekeken naar traditionele dijkversterkingsmethoden, maar zullen ook alternatieve methoden worden onderzocht. Volgens een woordvoerder van het hoogheemraadschap is het mogelijk dat in de nieuwe situatie niet een eerder voorgenomen binnendijkse versterking van de Waddenzeedijk wordt uitgevoerd, maar dat de oplossing buitendijks gezocht moet worden.

Wat dit betekent voor de planning, fasering en financiering van het project, is op dit moment nog niet duidelijk. Verwacht wordt dat daar nog vóór de zomer klaarheid in komt.